سال ۲۰۰۸ در سینمای سوئد یک فیلم موفق به نام بگذار خوبش وارد شود به کارگردانی توماس آلفردسن براساس رمانی از جان اجواید لینکویست که‌ سال ۲۰۰۴ نوشته بود، ساخته شد که در مورد خون آشام‌ها بود.

این فیلم به خاطر پرداختن به یک خون آشام کم سن و سال مخاطبان زیادی به دست آورد. از اوایل امسال مت ریوس کارگردان آمریکایی بازسازی این فیلم را آغاز کرد. هنگامی که مت ریوس تصمیم به این کار گرفت، منتقدان آمریکایی بشدت از این تصمیم استقبال کردند.

آنها اعلام کردند که این فیلم برای سینمای هالیوود اتفاق خوشایندی خواهد بود. آنها حتی مت ریوس را بهترین آدم برای این بازسازی قلمداد کردند. البته این اولین باری نبود که یک فیلم از کشورهای اسکاندیناوی در آمریکا بازسازی می‌شد، چراکه چند سال قبل نیز کریستوفر نولان با ساخت مجدد فیلم بی‌خوابی از سینمای نروژ این کار را انجام داده بود.

ارتقای ژانر وحشت

از آنجا که داستان این ۲ فیلم دارای ظرافت‌های قابل‌ملاحظه‌ای است و دست به ابتکارات ویژه‌ای درگونه سینمای خون آشام‌ها زده است، منتقدان بر این باورند که هم بگذار خوبش وارد شود و هم بگذار وارد شوم باعث ارتقای ژانر وحشت شده‌اند. داستان فیلم درباره یک پسر بچه ۱۲ ساله به نام اوون(کدی اسمیت) است که با مادر مطلقه خود زندگی می‌کند. او دوست دختری به نام آبی(کلو گرس مورتز) می‌شود که همسن خودش به نظر می‌رسد، اما خیلی زود پی می‌برد که او یک خون آشام است و به همین دلیل مخفیانه زندگی می‌کند. در همین حین است که قتل‌های پی در پی در آن ناحیه گزارش می‌شود و اوون به یک نفر مظنون می‌شود.

داستان بی‌نقص

بازسازی بگذار خوبش وارد شود را ۲ کمپانی هامر و اورتور به عهده گرفته‌اند و نویسندگی و کارگردانی آن را به ریوس سپرده‌اند. امتیاز این فیلم وقتی خریداری شد که در ماه می ‌سال ۲۰۰۸ برنده بهترین فیلم در یکی از شاخه‌های جشنواره تریبیکا شد. این فیلم در آگوست همان سال هم در جشنواره فانتازتیک فست برگزیده مخاطبان در گونه سینمای وحشت شد.

مت ریوس درباره نسخه سوئدی فیلم می‌گوید: من خیلی زود مجذوب فیلم و رمان آن شدم. هر دوی آنها بی‌نظیر هستند. آنها نه تنها ترسناک‌ بلکه دارای حوادثی باور نکردنی هستند. از این که این فیلم را بازسازی می‌کردم بشدت هیجان‌زده بودم. اطمینان دارم کسانی که نسخه سوئدی را دیده‌اند، پس از دیدن کار من خواهند گفت که شخصیت‌ها اصلا تغییر نکرده‌اند و دسته‌ای دیگر خواهند گفت که آنها کاملا تغییر کرده‌اند. به گفته وی وضعیت دشوار شخصیت ۱۲ ساله فیلم یکی از نقاط درخشان متن و به طبع آن نقطه‌ای غیرقابل تکرار در سینماست.

بازی‌های خوب

بازی بازیگران بگذار وارد شوم به طرز هنرمندانه‌ای طبیعی به نظر می‌رسند. کدی اسمیت، ریچارد جن کینز‌
به ترتیب در نقش اوون و آبی باوجود سن و سال کمشان، کاملا ملموس بازی کرده‌اند. به طوری که هر آدمی در سن و سال آنها بسادگی می‌تواند با آنها همذات‌پنداری کند.

به هر حال تصور این که انسانی با آن سن و سال می‌تواند در چنان موقعیتی قرار بگیرد برای هر بیننده‌ای سخت و تکان‌دهنده است. از سوی دیگر‌ باید به کار دشوار بازیگردانی توجه شود. به باور مت ریوس، اگر راهنمایی‌های استیون اسپیلبرگ نبود، هرگز بازیگران در ایفای نقش‌هایی اینچنین دشوار، موفقیتی ‌ چنین خیره‌کننده به دست نمی‌آوردند. او قبل از این‌که کار با بازیگران را آغاز کند، از اسپیلبرگ درخواست کمک می‌کند و او نصایح راهگشایی برای کار ارائه می‌دهد.

از سوئد تا آمریکا

مایکل سولیوان، منتقد سینمایی روزنامه واشنگتن پست، در نقدی با عنوان گمشده در ترجمه در مورد بگذار وارد شوم، نوشته است: برخی از عناصر روایی داستان در ترجمه این فیلم از زبان سوئدی به انگلیسی گم شده‌اند.

وی عقیده دارد‌ باوجودی که مت ریوس به‌طور کامل سعی کرده است‌ به نسخه اصلی وفادار بماند‌ و این کار را با بازسازی پلان به پلان و ترجمه جمله به جمله نسخه سوئدی انجام داده است، با این حال‌ باز هم نتیجه اثر دوم همانی نیست که از نسخه سوئدی قابل دریافت است.

منتقد روزنامه واشنگتن پست بر این باور است که با وجود این که نسخه آمریکایی تا حد قابل ستایشی قواعد ژانر وحشت را رعایت کرده است، اما در برخی از موارد از جمله القاء و انتقال حس وحشت به مخاطب از نسخه اصلی تبعیت نکرده است. وی می‌نویسد: در حالی که نسخه آمریکایی صرفا در مورد انتقام خون آشام است، نسخه سوئدی به چیزهایی فراتر از انتقام پرداخته است.

ظرافت کار مت ریوس در بگذار وارد شوم، در نشان دادن خشونت نیست؛ در حالی که توماس آلفردسون در بگذار خوبش وارد شود به خشونت پرداخته و در این کار ظرفیت قابل ملاحظه‌ای نشان داده است و در مواقعی به واسطه همین خشونت تماشاگر را می‌ترساند.

سولیوان می‌افزاید: به نظر می‌رسد که کارگردان آمریکایی با نپرداختن به خشونت‌ خواسته است که فیلمش مناسب هالیوود در ژانر وحشت باشد؛ چرا که هالیوودی‌ها در این ژانر کمتر از خشونت استفاده می‌کنند. برهمین اساس است که شخصیت‌ها فوق‌العاده بی‌رحم و هولناک هستند و گفت‌وگویشان ترسناک است، اما خشن نیستند. به عنوان مثال، آبی، درنده خویی وحشتناکی دارد، اما خشن نیست. در حالی که در نسخه سوئدی این درنده خویی با خشونت توام است.